کردپرس، دوازدهم اردیبهشت هرسال، بهانه‌ای است برای آنکه بپرسیم چرا «معلم» تکیه‌گاهِ اصلی یک جامعه است؟ حقیقت آن است که آینده‌ هر کشوری در گروی تربیت نسلی است که امروز بر نیمکت‌های کلاس درس نشسته‌اند. اما این تربیت، تنها به معنای انباشتن ذهن از فرمول‌ها نیست؛ بلکه ساختنِ نسلی توانمند، مسئولیت‌پذیر و متعهد به میهن است که بتواند در دنیایِ پرتحولِ آینده، راهِ سعادت و شکوفایی را بیابد.

یک معلم موفق، پیش از آنکه آموزگارِ دانش باشد، باید الگویِ اخلاق و عزت‌نفس باشد. کلاس درس، ساحتِ حضور فرشتگانِ این سرزمین است و کسی که در این جایگاه قرار می‌گیرد، نباید رسالتِ والای خود را با مادیاتِ ناچیز بسنجد. با این حال، نمی‌توان از حق گذشت که پاسداشتِ حرمت معلم، وظیفه‌ خطیرِ حاکمیت است. در روزگاری که تورم و گرانی، آرامشِ خاطر را از این قشرِ شریف ربوده، سخن گفتن از ارتقای کیفیتِ آموزش دشوار است؛ چرا که منزلتِ اجتماعی و رفاهِ معلم، زیربنایِ انگیزه‌ او برای ساختنِ انسان است.

اگر امروز به نظم، صداقت و قانون‌مداریِ جوامع توسعه‌ یافته غبطه می‌خوریم، باید بدانیم که ریشه‌ تمام این فضایل در اولویت دادن به «آموزش و پرورش» است. نیروی انسانی، بی نظیرترین سرمایه‌ ماست و هرگونه هزینه‌ کرد در این نهاد، نه صرفِ بودجه، که یک سرمایه‌گذاریِ ملیِ پربازده است. برای رسیدن به جامعه‌ای متعالی، باید به ساحت‌های وجودیِ دانش‌آموزان توجه کرد؛ از پرورشِ باورهای درست و مدیریتِ عواطف گرفته تا تقویتِ اراده برای انجام رفتارهایِ هنجارپسند.

تحقق این اهداف، نیازمندِ گام‌هایی عملی است: نخست، فراهم آوردن فضاهای آموزشیِ زیبا و مجهز که یادگیری را برای نسل جدید لذت‌بخش کند. دوم، تحول در نظامِ گزینش؛ ما نیازمندِ مربیانی هستیم که علاوه بر تبحر علمی، از سلامتِ جسمی و به‌ویژه «سلامتِ روان» برخوردار باشند. اولویت دادن به معیارهای ظاهری و ایدئولوژیک، نباید ما را از شایستگی‌های فنی و روانی باز دارد. سوم، توسعه‌ هنرستان‌های فنی و مهارت‌ محور با نگاه به نیازهای بازار کار جهانی و تقویتِ بخش خصوصی؛ تا دانش‌آموز ما پس از فراغت از تحصیل، انسانی آچاربه‌دست و صاحب‌فن باشد، نه فقط صاحبِ مدرک.

توسعه‌ همه‌جانبه‌ ایران، نه از مسیر شعار، بلکه از میانِ کلاس‌های درس می‌گذرد. اگر می‌خواهیم نسلی قانون‌مدار، متخصص و وطن‌دوست داشته باشیم، باید نگاهِ ملی به آموزش و پرورش را تغییر دهیم. توجه به سلامتِ روان، استفاده از تکنولوژی‌های مدرن و در صدرِ همه، بازگرداندنِ صدرنشینی و عزتِ معیشتی به معلمان، تنها راهی است که ثبات و پایداریِ کشورمان را در آینده تضمین می‌کند.